თითოეული გამოიყენეთ იმისთვის, რაშიც ის უკეთესია. თქვენი ნექსი თქვენს სახელს ატარებს — იმ ადამიანებთან და ადგილებში, სადაც ცნობადობა გეხმარებათ: მეგობრები, სამსახური, თქვენი ქალაქი. თქვენი ნიქსი კი ფსევდონიმია, საკუთარი სახელით, გამომწერებითა და ისტორიით — კითხვებისთვის, მოსაზრებებისა და ინტერესებისთვის, რომელთა თქვენს სახელთან დაკავშირებაც არ გსურთ.
ფსევდონიმი ანონიმურობას არ ნიშნავს. ნიქსი მუდმივია: დროთა განმავლობაში რეპუტაციას იძენს და სხვები მას ერთი პოსტიდან მეორემდე ცნობენ. კვლევები მიუთითებს, რომ ამ მუდმივობას მნიშვნელობა აქვს. Huffington Post-ის 45 მილიონი კომენტარის (2013–2015) კვლევამ აჩვენა, რომ დისკუსია უფრო გააზრებული გახდა, როცა საიტი მარტივი, ერთჯერადი ანონიმურობიდან მუდმივ ფსევდონიმებზე გადავიდა. როცა მოგვიანებით ნამდვილ სახელებზე გადავიდა, დისკუსია ისევ გაუარესდა, თუმცა არა საწყის დონემდე. ავტორები აღნიშნავენ, რომ უხამსი სიტყვების დათვლა უხეში საზომია და ზუსტად არ იციან, რატომ მოხდა ასე. ასეა თუ ისე, სწორედ ამისთვის არსებობს ნიქსი: ეს ფსევდონიმია, რომელიც თქვენთან რჩება, და არა ერთჯერადი ნიღაბი.
ორი რამ ორივესთვის ერთნაირია:
- წესები. საზოგადოების წესები ნექსსა და ნიქსზე თანაბრად ვრცელდება, და შეზღუდვები მთელ ანგარიშს ეხება (იხ. „რა ხდება, თუ ჩემი ნიქსი წესებს დაარღვევს?“).
- ნიქსიუმმა იცის, რომ ანგარიში თქვენია. სხვა მომხმარებლები ამ კავშირს ვერ ხედავენ, მაგრამ ის ნიქსიუმის შიგნით არსებობს (იხ. „ნიქსი მართლა ანონიმურია? იცის ნიქსიუმმა, რომ ეს მე ვარ?“).
გახსოვდეთ: თქვენი ვინაობა შეიძლება იმანაც გასცეს, რასაც აქვეყნებთ. თუ ეს თქვენთვის მნიშვნელოვანია, ნექსი და ნიქსი ერთმანეთისგან ცალ-ცალკე გამოიყენეთ (იხ. „როგორ შევინარჩუნო ნიქსი ნექსისგან განცალკევებულად?“).